Bir Teknoloji Geliştirme Bölgesi'nde her şeyin yolunda gittiğinden emin olmak için sıkı bir denetim mekanizması var. Kanun, yönetici şirketlerin ve Bölge'de faaliyet gösteren tüm girişimcilerin işlerini, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı tarafından denetleneceğini açıkça belirtiyor. Bu denetim, kanunun amacına uygun hareket edilmesini ve sağlanan avantajların kötüye kullanılmamasını sağlamak için yapılıyor.
Bir Teknokent'teki firmanın AR-GE projesi olmadığı halde vergi muafiyetinden yararlandığına dair bir ihbar geliyor. Bakanlık hemen bir denetçi gönderiyor. Denetçi, firmanın yaptığı işlerin kanun kapsamına girip girmediğini kontrol ediyor. Eğer kanuna aykırı bir durum tespit ederse, gerekli yasal işlemler başlatılıyor. Bu sayede, kanunun getirdiği fırsatlar sadece hak edenlere sunulmuş oluyor.
Teknokentlerde çalışan herkes, Türkiye'deki mevcut iş kanunlarına göre istihdam ediliyor. Bu, çalışanların yasal haklarının korunduğu anlamına geliyor. Bunun yanında, küresel yetenek havuzundan faydalanmak için yabancı uyruklu nitelikli yönetici, AR-GE veya tasarım personeli de istihdam edilebiliyor. Bu yabancı çalışanlar için, Türk yasalarına uygun şekilde çalışma izni alınması gerekiyor.
Bir Teknokent firması, geliştirilen sanal gerçeklik projesi için bu alanda dünya çapında tanınmış bir uzmana ihtiyaç duyuyor. Bu uzman Türk vatandaşı olmadığı için, şirket ona Türkiye'de çalışabilmesi için gerekli yasal izinleri alıyor. Böylece şirket, en iyi yeteneğe sahip olabiliyor ve proje daha hızlı ilerleyebiliyor.
Kanun, kamu kurumları ve üniversitelerdeki uzman personelin de Teknokentlerde çalışmasına olanak sağlıyor. Bu kişiler, çalıştıkları kurumların izniyle sürekli veya yarı zamanlı olarak görev alabiliyorlar. Bu sayede, kamu ve üniversitelerdeki birikim özel sektöre aktarılmış oluyor.
Yarı zamanlı çalışan öğretim üyeleri, araştırma görevlileri ve uzmanların Teknokent'teki çalışmalarından elde ettikleri gelirler, üniversitenin döner sermayesine gitmiyor, doğrudan kendilerinde kalıyor. Bu da onlara ek bir teşvik sunuyor. Sürekli çalışacak olan kamu personeline ise kurumları tarafından aylıksız izin veriliyor ve kadroları ile olan ilişkileri devam ediyor. Bu, personelin gönül rahatlığıyla özel sektörde deneyim kazanmasını sağlıyor.
Bir devlet üniversitesinde görevli bir profesör, yarı zamanlı olarak bir Teknokent firmasına danışmanlık yapmaya başlıyor. Profesör, kendi üniversitesinden izin alarak, mesai saatleri dışında firmanın projesine katkıda bulunuyor. Bu danışmanlıktan kazandığı paranın tamamı kendisine kalıyor ve üniversite döner sermayesine herhangi bir kesinti yapılmıyor.
Öğretim elemanları için de özel bir durum söz konusu. Üniversite Yönetim Kurulu'nun izniyle, yaptıkları araştırmaların sonuçlarını ticari hale getirmek için bu bölgelerde şirket kurabiliyor, mevcut şirketlere ortak olabiliyor veya bu şirketlerin yönetiminde görev alabiliyorlar. Bu, akademisyenlerin sadece ders vermekle kalmayıp, ürettikleri bilgiyi ekonomiye katkı sağlayacak şekilde değerlendirmelerini teşvik ediyor. Aylıklı izinli olarak Teknokent'te çalışan öğretim üyelerinin elde ettikleri gelirler yine üniversite döner sermayesi dışında tutuluyor.
Bir profesör, yıllarca üzerinde çalıştığı bir robot teknolojisi üzerine bir patent alıyor. Bu patenti ticarileştirmek için kendi şirketini kurmak istiyor. Üniversite Yönetim Kurulu'na başvuruyor ve izin alıyor. Kendi şirketini Teknokent'te kurarak, üniversiteden edindiği bilgi birikimini doğrudan bir ticari ürüne dönüştürüyor. Bu durum, hem profesör için hem de ülke ekonomisi için bir kazan-kazan durumu yaratıyor.